Είναι γεγονός ότι η διαφθορά δεν έχει σύνορα ούτε όρια. Αφορά το ίδιο τους έχοντες, όσο και τους μη έχοντες και θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι. Το ερώτημα, λοιπόν, που απασχόλησε περισσότερο τους συμμετέχοντες στο συνέδριο είναι το εξής: «Τι μπορεί να γίνει για την αποτελεσματικότερη καταπολέμηση της;». Συνήθως, η διαφθορά καλλιεργείται πιο εύκολα όπου δεν υπάρχει τεχνογνωσία και συστηματική επενδυτική διάθεση σε ανθρώπινο δυναμικό. Όπου ανακυκλώνεται εύκολα το μαύρο χρήμα ή όπου δραστηριοποιούνται κυκλώματα παραεμπορίου ή εμπορίου λευκής σαρκός, δηλαδή στις αναπτυσσόμενες χώρες. Βέβαια, αν για αυτές τις χώρες πολλά λέγονται μένει να γίνουν ακόμα περισσότερα ακριβώς γιατί το επενδυτικό ενδιαφέρον σε πρόσωπα και πράγματα εξαντλείται ολοκληρωτικά σε εμφύλιους σπαραγμούς, απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης και συχνές πολεμικές συρράξεις με τις καταστροφικές συνέπειές τους. Πως, λοιπόν, να συντηρηθούν δίκτυα και ανθρωπιστικές οργανώσεις υπό αυτές τις συνθήκες και τι μερίδιο ευθυνών μπορεί να επωμιστούν οι διεθνείς οργανισμοί;

Αυτοί οι οργανισμοί, λοιπόν, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, η Παγκόσμια Τράπεζα κ.ά. έχοντας επωμιστεί το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης στήριξης αυτών των χωρών είναι σε θέση να διαχειριστούν πιο αποτελεσματικά τα παράγωγα της διαφθοράς. Πιο συγκεκριμένα:
- Βοηθούν στην έρευνα για τις πολιτικές που ακολουθούνται
- Υποστηρίζουν τις τοπικές κοινωνίες των πολιτών μέσα από ΜΚΟ
- Βρίσκονται σε συνεχή διάλογο με τις τοπικές κυβερνήσεις
- Στηρίζουν την όποια πρόοδο συντελείται μέσα από υπηρεσίες τοπικών δικτύων στήριξης

Κι ενώ όλα αυτά γίνονται για τις αναπτυσσόμενες χώρες για τις αναπτυγμένες χώρες βασιζόμαστε περισσότερο στη κοινωνία των πολιτών όπου ο καθένας από εμάς μπορεί ως ενεργός πολίτης όντας συνειδητοποιημένος απέναντι στο φαινόμενο της διαφθοράς να πολεμήσει με μοναδικό όπλο το να έχει τη δυνατότητα της προσφυγής στη δικαιοσύνη από τη στιγμή που αδικείται ή πέφτει θύμα διαφθοράς. 

Γενικά, η διαφθορά είναι ένας δύσκολος αντίπαλός και η καταπολέμηση της απαιτεί τη σύννομη δράση της κοινωνίας των πολιτών και του κράτους για να μπορέσουμε να διασφαλίσουμε κάποια ποιοτικά κριτήρια αξιοπιστίας απαραίτητα ως μέτρα σύγκρισης με άλλες χώρες. Στην Ελλάδα, ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα παραμένει η ακαμψία των κρατικών φορέων σε θέματα διεκπεραίωσης κρατικής αρωγής. Φταίει η γραφειοκρατία; Φταίει η νοοτροπία του δημόσιου υπάλληλου που παραμένει υπεράνω υποψίας; Πάντως ό,τι και να φταίει θα έπρεπε:
- Οι πολιτικοί να επιδείξουν περισσότερη διάθεση αυτοκριτικής
- Να υιοθετηθούν και άλλες μέθοδοι ελέγχου στο Δημόσιο
- Ακόμα κι αν χρειαστεί να προσαρμοστούν κάποιοι εγχώριοι νόμοι σε Διεθνείς προδιαγραφές

Τέλος, να περάσουν τα μηνύματα αυτά μέσα από ΜΚΟ έτσι ώστε και ο απλός πολίτης να παραμένει ενήμερος για να προστατεύεται από τις όποιες προσπάθειες χειραγώγησης εις βάρος του γίνονται κάτι που βλέπουμε πρόσφατα να κερδίζει έδαφος στις καταναλωτικές οργανώσεις. Πρέπει, λοιπόν, σύμφωνα με το «Δεκάλογο του Ενεργού Πολίτη κατά της Διαφθοράς – Διαφάνεια Παντού» να «συνεργαζόμαστε με τους συμπολίτες αλλά και με οργανισμούς που προωθούν τη συμμετοχή και το ενδιαφέρον για τη διαφάνεια».  Όχι, στη διαφθορά, ναι στη διαφάνεια.