Από την είσοδο κατευθυνόταν προς το τραπέζι τους μια καλοβαλμένη, παχουλή κυρία.
Φτάνοντας τους καλησπερίζει και κάθεται, για να εισπράξει αμέσως μετά την κρυάδα...
-Συγγνώμη κυρία μου,δεν μπορείτε να καθήσετε εδώ, να πάτε να καθήσετε αλλού! είπε ο καλοβαλμένος "κύριος" ...
-Γιατί; Αυτή είναι η θέση μου! Απάντησε εκείνη
-Διότι με ενοχλεί η παρουσία σας!! Είστε χοντρή!! Με ρωτάτε αν θέλω να σας βλέπω; Ε!! λοιπόν δεν θέλω... Η γυναίκα πήρε τα πράγματα της -τι συζήτηση να κάνει άλλωστε με τους κρετίνους;- και έφυγε... Ο "κύριος" γύρισε στον διπλανό του και είπε:
-Επιτέλους, δεν θα την άντεχα για την συνέχεια της βραδιάς.
-Συμφωνώ, καλά έκανες!
Οι δύο κύριοι και οι γυναίκες τους πέρασαν το υπόλοιπο της βραδιάς τους απορώντας (sic) πώς μπορούν κάποιοι άνθρωποι να είναι χοντροί και να κυκλοφορούν! Οι αναιδείς...με ποιο δικαίωμα προσβάλλουν το οπτικό τους πεδίο; Να περιφέρουν τα κιλά τους και να προσβάλλουν την αισθητική των υπολοίπων;
Ντυμένοι άψογα, σύμφωνα πάντα με τα πρότυπα της εποχής, οι εν λόγω "κύριοι", αναρωτήθηκαν άραγε αν η δική τους εικόνα προσέβαλε την αισθητική των υπολοίπων;
|
Από φαίνεσθαι μια χαρά...
Από ψυχή;Τι υπάρχει;
"Από έξω bella, bella
και από μέσα αραχνέλλα"
που έλεγε και
η γιαγιά μου! |
|
Φυσικά όχι! Πώς θα μπορούσε άλλωστε...
Πάντα βλοσυρός και με παρουσιαστικό που παραπέμπει στον Frankenstein ο ένας και πάντα κατηφής και νευριασμένος ο άλλος!!
Ναι! ναι, φυσικά όλοι τους ήταν αδύνατοι, ωραίοι, ντυμένοι με όμορφα, ακριβά ρούχα... Σύμφωνα με τα Πρότυπα...
Από φαίνεσθαι μια χαρά... Από ψυχή; Τι υπάρχει; "Από έξω bella, bella και από μέσα αραχνέλλα" που έλεγε και η γιαγιά μου!
Εννοείται, ότι στο γεύμα έφαγαν μόνο ψητό ψάρι με λαχανικά και σαλάτα, πολύ σαλάτα... Για να γεμίσει το κενό που υπήρχε στην ατμόσφαιρα των συνδαιτυμόνων (!) και το γλυκό ούτε που το ακούμπησαν, αλίμονο, πως θα μπορούσαν;
Να γευτούν γλυκιά γεύση και να αφήσουν την ευχαρίστηση να φανεί στο πρόσωπο τους; Όχι! ποτέ! Έπρεπε να δείχνουν σκληροί, άτεγκτοι και πάνω από όλα αδύνατοι και ωραίοι... Πάντα σύμφωνα με τα Πρότυπα...
Εννοείται πως οι γυναίκες τους δεν έβγαλαν άχνα σε όλη την διάρκεια της βραδιάς...
Γυρίζοντας βέβαια στο σπίτι τους, η γυναίκα του: "πάντα κατηφής και νευριασμένος" , προτού ξαπλώσει κατευθύνθηκε στο ψυγείο, πήρε την τούρτα σοκολάτας και την τσάκισε!
Στα κρυφά και γρήγορα, γρήγορα, μην την πάρει χαμπάρι κανείς...
Τρώγοντας την, σκέπαζε όλα τα κενά μέσα της, την δικτατορία που της επέβαλε ο σύζυγος της, δεν θα πας εδώ, δεν θα πας εκεί, δεν θα μιλήσεις με αυτήν... την ζεστασιά που δεν έπαιρνε από αυτόν, την αδιαφορία της, σκέπαζε, σκέπαζε...
Την επομένη το πρωί θα ξυπνούσε στις 6.00 πμ να χτυπηθεί στην γυμναστική για να κάψει τις θερμίδες και μετά δεν θα έτρωγε όλη την ημέρα τίποτα, θα έπινε καφέ, θα κάπνιζε. Το βράδυ ίσως έτρωγε κανένα γιαουρτάκι!
Αν έβγαιναν έξω τα γνωστά, ψάρι, σαλάτα...
Μα όποιος την έβλεπε κούκλα, αψεγάδιαστη και προπάντων αδύνατη, πολύ αδύνατη, σύμφωνα με τα Πρότυπα!
Μια παρουσία που χαίρεσαι να έχεις δίπλα σου... Στα μουγκά δείπνα...
Παράλληλα, η άλλη κυρία, η παχουλή, ξέρετε αυτή που έφυγε από τη θέση της, πήγε σε άλλο τραπέζι και όλο το βράδυ απολάμβανε το φαγητό της και άκουσον, άκουσον, διασκέδαζε, ναι διασκέδαζε!
Μιλούσε, γελούσε, μα πως μπορούσε; Και αυτή η ηρεμία, η καλοσύνη, η γλυκύτητα πως έβγαινε στο πρόσωπο της; Από πού; Μα πως μπορούσε να είναι ικανοποιημένη;
Με τόσα κιλά επιπλέον από τα Πρότυπα?
Δεν μπορεί κάτι δεν πάει καλά... Αυτή δηλ. δεν έχει τίποτα να καλύψει; Κανένα κενό;
Ε! κι αν δεν έχει θα φροντίσουν όλοι οι υπόλοιποι να της δημιουργήσουν, τύψεις, ενοχές...
Δεν επιτρέπεται στην σημερινή εποχή να είναι κάποιος απλά χοντρός, όχι! Δεν έχει το δικαίωμα!
Πρέπει να αισθάνεται ότι ανήκει σε μια μειονότητα: "των χοντρών". Να υφίσταται ότι και οι άλλες μειονότητες, χλευασμό,προσβολές και πολλά ακόμη τόσο "όμορφα" και "υγιή" συναισθήματα.
Έτσι θα ικανοποιηθούν όλοι οι υπόλοιποι που έχουν δικαίωμα σε αυτή την ζωή: "Οι νέοι, ωραίοι και υγιείς" όπως λέει και το τραγούδι!
Μόνο σε αυτούς ανήκει η ζωή! Στην καινούργια Άρια Φυλή! Είσαι η εμφάνιση σου, τι φοράς, τι κρατάς, με τι κυκλοφορείς! Όλα μέσα στα Πρότυπα...
Σε αυτά που ανήκει και η κόρη του: "πάντα κατηφής και νευριασμένος".
Όμορφη δεν την λες, αδύνατη σίγουρα, αλλά και φοράει και κρατάει! Οπότε είναι μέσα στα Πρότυπα...
Αν συμπαθούσε τους χοντρούς; Ναι! Κάποιους χοντρούς συμμαθητές της που διασκέδαζε μαζί τους στα διαλλείματα μαζί με την παρέα της...κάνοντας τους καζούρα!
Η νεαρή λοιπόν ''κυρία'', καθόταν στο κάθισμα του κομμωτηρίου που πήγαινε με την μητέρα της και ενώ περίμενε την σειρά της για να κόψει τα μαλλάκια της, κοίταζε αμέριμνη δεξιά, αριστερά...
Ξαφνικά πετάγεται επάνω έντρομη κοιτάζοντας μέσα από τον καθρέφτη τον κομμωτή να πλησιάζει...
Τι; πως είπατε; γιατί τρόμαξε; Αν ήταν χοντρός; Όχι! 'Οχι! Δεν ήταν χοντρός!!
Μια χαρά κούκλος και αδύνατος ήταν... Αλλά... Ήταν γκέι! ναι, καλά καταλάβατε... Το κοριτσάκι είχε πρόβλημα με τους γκέι!
Δεν ανεχόταν από έναν γκέι να αγγίξει τα μαλλάκια της, αν είναι δυνατό!
Φωνάζοντας μέσα στο κομμωτήριο και βρίζοντας την μαμά της που δεν την προειδοποίησε...
(Τι να κάνει και αυτή η καημένη...Από το πολύ γιαούρτι κάθε μέρα, έγινε γιαούρτι το μυαλό της και έπηξε και ξέχασε να ενημερώσει το βλαστάρι της, βλέπετε δεν είχε φάει το προηγούμενο βράδυ τούρτα σοκολάτα που βοηθά και στην μνήμη!) ...έφυγε!
Και πήγε σπίτι της μέσα στα νεύρα και την τσατίλα. Ευτυχώς είχε αυτή την εκπομπή, το "τσίρκο" με τους χοντρούς που τους πηγαίνουν βόλτα σε όλη την Ελλάδα για να αδυνατίσουν...Και θα διασκέδαζε...
Κάθισε στον καναπέ της να το δει παρέα με τους όμορφους και αδύνατους γονείς της και σχολιάζανε πως, αυτό το ξεπάτωμα πραγματικά τους χρειαζότανε για να βάλουν μυαλό και να μην τρώνε... Για το καλό τους...
Στο όνομα αυτού του καλού βέβαια έγιναν και τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρωπότητας, στο όνομα του καλού και για την περίφημη Άρια Φυλή του ο Χίτλερ έκαιγε τους Εβραίους και όχι μόνο.
Και αυτός Πρότυπα ήθελε να δημιουργήσει...
Αλλά που να τα σκεφτεί το κοριτσάκι, μήπως της τα δίδαξαν οι γονείς της; Είχαν χρόνο για ψιλά γράμματα; Και στο σχολείο που τα άκουγε στράφι πήγαιναν...
Θα το ήθελα πάρα πολύ αυτό να ήταν ένα φανταστικό σενάριο, δυστυχώς όμως και τα πρόσωπα είναι υπαρκτά και τα γεγονότα πραγματικά. Από ρατσιστές γονείς γεννιούνται και μεγαλώνουν παιδιά που και αυτά με την σειρά τους θα γίνουν ρατσιστές απέναντι σε οποιονδήποτε θεωρούν πως είναι διαφορετικός από αυτούς. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, αυτή που κάποτε θα πρέπει ο καθένας από την πλευρά του να αλλάξει.
Ποιος είναι αυτός που έχει το δικαίωμα να κρίνει και να προσδιορίζει τον άλλο ως διαφορετικό;
Ποιόν εξυπηρετούν τα Πρότυπα ομορφιάς και γιατί δημιουργήθηκαν;
Από πότε σταματήσαμε να κοιτάζουμε τον συνάνθρωπο μας κατ' ευθείαν στα μάτια και κοιτάζουμε πρώτα πως είναι εξωτερικά, τι φοράει, τι κρατάει, τι αυτοκίνητο οδηγεί;
Από πότε σταματήσαμε και γιατί να ρωτάμε πώς είσαι, πως αισθάνεσαι, είσαι ευτυχισμένος; Έχεις να κοιμηθείς; Να φας; Πού να σε βοηθήσω;
Από τότε όμως που σταματήσαμε, πάρα πολλοί συνάνθρωποι μας και κυρίως νέοι, αισθάνονται μειονεκτικά και οδηγούνται σε ακραίες συμπεριφορές: κατάθλιψη, ανορεξία, βουλιμία...
Είμαστε όλοι πρωτότυπα ας πάψουμε να έχουμε πρότυπα!
Ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε γράψει:
«Η υπέρτατη ευτυχία της ζωής είναι η σιγουριά ότι μας αγαπούν, μας αγαπούν γι' αυτό που είμαστε, ή μάλλον μας αγαπούν κι ας είμαστε όπως είμαστε».