ActClick, 25.10.2007

Επ’ αυτοφώρω

Εξωφρενική ευθιξία

Του Παναγιώτη Στ. Ανδριανέση

pandri@web.de

Για έναν οδηγό του τρόλεϊ στην Αθήνα, έγραφα στο προηγούμενο σημείωμά μου. Που θύμωσε επειδή μια ηλικιωμένη κυρία άργησε λίγο να του κάνει σήμα γα να σταματήσει να την πάρει από τη στάση όπου περίμενε. Και, λίγο μετά που δημοσιεύθηκε το κείμενο εδώ, στο φιλόξενο ActClick, έλαβα ένα e-mail. Ο συντάκτης του ευγενικά με προέτρεπε να σκεφτώ τις συνθήκες εργασίας του οδηγού. Να αναλογιστώ τη δύσκολη δουλειά του. Δίχως να το διατυπώνει ξεκάθαρα, υπονοούσε ότι όφειλα να τον δικαιολογήσω.

Δεν είναι η πρώτη φορά που δέχομαι τέτοια γράμματα. Και δεν κατηγορώ τον αγαπητό αναγνώστη. Καταρχήν, και μόνο που έκανε τον κόπο να γράψει μια επιστολή για κάτι που διάβασε, είναι θετικό, σε μια εποχή που οι αναγνώστες των εφημερίδων λιγοστεύουν και όσοι έχουν απομείνει ελάχιστα ασχολούνται σοβαρά με τα γραφόμενά τους, πόσο μάλλον τώρα που μιλάμε για ιστοσελίδα.

Δε μπορώ, όμως, να μην εκφράσω τη λύπη μου. Και τη στενοχώρια μου. Ταξίδευα πάντοτε πολύ, τώρα, όμως, λόγω της δουλειάς μου, ταξιδεύω ακόμη πιο συχνά. Και συζητώ πάντοτε -με συναδέλφους δημοσιογράφους, στελέχη επιχειρήσεων ή άλλους ανθρώπους- την τρέχουσα κατάσταση. Την καθημερινή, τα επίπεδα εισοδήματος και διαβίωσης, τη συμπεριφορά των εργαζομένων, τη νοοτροπία των πολιτών. Πουθενά δεν έχω συναντήσει το «ελληνικό καθεστώς»: όποιος τολμήσει να μιλήσει άσχημα για έναν εργαζόμενο -οποιοδήποτε και οπουδήποτε εργαζόμενο- βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα φράγμα. Το φράγμα της εξωφρενικής ευθιξίας και της -εκ των προτέρων- υπεράσπισης του εργαζόμενου – άσχετα από την ποσότητα και κυρίως την ποιότητα του αποτελέσματος της εργασίας του. Πουθενά στον κόσμο η πρώτη αντίδραση στην απόλυση ενός υπαλλήλου δεν είναι... συλλαλητήριο των (πρώην) συναδέλφων του με μοναδικό αίτημα την επαναπρόσληψή του – αλλού, αυθόρμητα, όλοι αναρωτιούνται «ποιο ήταν το σφάλμα του». Φυσικά, «άδικες» απολύσεις συμβαίνουν παντού, αλλά ο εργοδότης δεν έχει μόνο το δικαίωμα να προσλαμβάνει κι ύστερα κανείς δεν πρέπει να ξεχνά το ρητό «κάθε εμπόδιο για καλό». Και μόνο στην Ελλάδα οι συνθήκες εργασίας αποτελούν άλλοθι βαριεστημάρας, κούρασης και κακής συμπεριφοράς. Οπουδήποτε αλλού συνιστούν απλά μια συνιστώσα της δουλειάς. Γνωστή από την αρχή στον εκάστοτε εργαζόμενο, όπως και όλες οι υπόλοιπες.

Δεν μπορώ να βρω κάτι άλλο για να κλείσω αυτό το σημείωμα, παρά μια φράση από το προηγούμενο:

Η αγωγή ξεκινά από το σπίτι. Την οικογένεια. Το σχολείο. Κι αν δεν φτάσει σε κάποιο σημαντικό ποσοστό κάλυψης των στοιχειωδών μέχρι την ηλικία των δέκα ετών, ε, τότε... στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!