Ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό!
Του Παναγιώτη Στ. Ανδριανέση
pandri@web.de

Κυρία ή γιαγιά; Ηλικιωμένη ή γριά; Θα μπορούσε να είναι μητέρα του. Ε, και; Λίγα «παιδιά» σαράντα ετών βρίζουν τη μητέρα τους; Όταν δουλεύεις «επάνω» στο τιμόνι φαίνεται πως τα βλέπεις όλα αφ’ υψηλού – αν και το τιμόνι των τρόλεϊ δε βρίσκεται και τόσο ψηλά...

Ο οδηγός του «12» ήταν γύρω στα σαράντα. Γυαλιά ήλιου, πουκάμισο της υπηρεσίας, παντελόνι το ίδιο. Ραδιοφωνάκι (εκτός υπηρεσίας αυτό) σε λειτουργία, κινέζικο, ακουμπισμένο επιμελώς επάνω στα κοντέρ – έχω δει και χειρότερα: τσιγάρα και αναπτήρα επάνω στην οθόνη του GPS! Όταν δουλεύεις επί ώρες φαίνεται πως δικαιούσαι να είσαι εκνευρισμένος – αν και όλοι οφείλουμε να δουλεύουμε με τις ώρες, έτσι όπως -εμείς- έχουμε καταντήσει τα οικονομικά (μας) της χώρας (μας), συνεπώς θα είμαστε διαρκώς εκνευρισμένοι;

Το όχημα πλησίαζε κάποια στάση επί της Λένορμαν. Λίγα μέτρα πριν, η κυρία στη στάση ύψωσε -διστακτικά στην αρχή, με σιγουριά στη συνέχεια- το χέρι της, κάνοντάς του σήμα να σταματήσει. Το όχημα έτρεχε – ο οδηγός του, δηλαδή, το έτρεχε! Η ηλικιωμένη γυναίκα προφανώς ήθελε να βεβαιωθεί ότι πρόκειται για το σωστό όχημα, προτού το σταματήσει – δύσκολο να διακρίνεις τα γράμματα, όταν έχεις περάσει τα εξήντα και το όχημα τρέχει κιόλας. Αλλά τα τρόλεϊ, όπως και τα λεωφορεία, δεν κυκλοφορούν στους δρόμους για βόλτα. Αν απλά περνούν με φόρα από τις στάσεις δίχως κανείς να προλαβαίνει να τα δει και να τα σταματήσει... δώρο άδωρο! Και, απ΄όσο ξέρω τουλάχιστον, τα μέσα μαζικής μεταφοράς απευθύνονται σε όλους τους πολίτες, χωρίς πλαφόν στην ηλικία ή την κατάσταση της όρασής τους.

Το τρόλεϊ σταμάτησε απότομα. Η κυρία μπήκε από τη μεσαία πόρτα του οχήματος. Ο οδηγός την έκλεισε ξανά και έφυγε φουριόζος. Μέσα από τα δόντια του ξεχύθηκαν μερικά σύμφωνα. Ορισμένα από αυτά σχημάτιζαν τη λέξη «διάολος». Η γυναίκα δεν άκουσε κάτι – όχι δεν είχε πρόβλημα στην ακοή της, αλλά είχε ήδη καθίσει στην πίσω πλευρά του οχήματος, μακριά από το... κόκπιτ του έλληνα «Λάουντα»!

Εγώ στεκόμουν δίπλα του. Σκέφτηκα να του μιλήσω. Σκέφτηκα να τον ρωτήσω αν θα έλεγε τα ίδια αν επρόκειτο για τη μητέρα του. Το μετάνιωσα. Η εικόνα που εξέπεμπε δεν άφηνε πολλά περιθώρια: θα της «τα ’χωνε χοντρά», υπέθεσα! Οπότε... χαμένη υπόθεση.

Σπάνια τα παρατάω. Είμαι επίμονος, υπομονετικός, αυστηρός, άτεγκτος, απόλυτος. Αλλά κάποιες φορές, πλέον, η πείρα μιλάει... Διακρίνω εξ αρχής τη ματαιότητα του εγχειρήματος. Η αγωγή δε δίνεται εντός οχήματος. Από ξένο. Εν ώρα δουλειάς. Ξεκινά από το σπίτι. Την οικογένεια. Το σχολείο. Κι αν δεν φτάσει σε κάποιο σημαντικό ποσοστό κάλυψης των στοιχειωδών μέχρι τα δέκα, ε, τότε... στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα! Έτσι, άφησα τον οδηγό να συνεχίσει την... κούρσα του προς την Ομόνοια. Ποιος ξέρει, ίσως τερμάτισε πρώτος! Στην ανοησία, γιατί στην ανατροφή το... «ολοστρόγγυλο κουλουράκι» του μηδενικού το είχε ήδη στο τσεπάκι του!