|
|
|
|
|
|
Η φωνή της (παιδικής) ψυχής
Του Παναγιώτη Στ. Ανδριανέση
pandri@web.de |
|
|
|
|
- «Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ σε σένα είναι η ζωγραφική σου.»
- «Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ σε σένα είναι η φωνή σου.»
Συνηθισμένες, κοινότοπες δηλώσεις ερωτευμένων; Χμ, όχι. Αφοπλιστικά ειλικρινείς φράσεις δύο παιδιών. Ο Ορέστης και η Μαρία πηγαίνουν στην τρίτη δημοτικού. Δεν είναι πια συμμαθητές στο ίδιο σχολείο – ο Ορέστης μετακόμισε πρόσφατα σε άλλη περιοχή και άλλαξε σχολείο. Αλλά συναντιούνται συχνά. Συζητούν, παίζουν, βλέπουν DVD, πηγαίνουν στο λούνα-παρκ, επισκέπτονται μουσεία. Σε μια από τις τελευταίες βόλτες τους πήγαν στο Μουσείο Συναισθημάτων, στο Κουκάκι. Εκεί, ύστερα από μια δίωρη ενασχόληση (το μουσείο προτρέπει με απλό και εύληπτο τρόπο τα παιδιά και τους συνοδούς τους να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να εξερευνήσουν τον εσωτερικό τους κόσμο) κλήθηκαν να συμπληρώσουν σε ένα χαρτάκι ποιο είναι το χαρακτηριστικό του ενός που αρέσει στο άλλο. Τα παιδιά εκφράστηκαν με ειλικρίνεια – ο Ορέστης όντως έχει ιδιαίτερο ταλέντο στη ζωγραφική και η Μαρία έχει πράγματι ωραία φωνή. Οι γονείς εντυπωσιάστηκαν, χάρηκαν, υπομειδίασαν.
Το σχολείο κάποτε ήταν η μόνη πηγή γνώσης για τα παιδιά. Ο δάσκαλος και η δασκάλα δίδασκαν γράμματα, διαμόρφωναν χαρακτήρες, διαπαιδαγωγούσαν ανθρώπους. Άλλες εποχές. Ύστερα ήρθε η τηλεόραση. Σήμερα, στο λύκειο και το γυμνάσιο οι συζητήσεις στα διαλείμματα, όταν δεν αναφέρονται στο Χατζηγιάννη και τους άλλους αστέρες της... κινητής τηλεφωνίας, περιστρέφονται γύρω από τη Μαρία την άσχημη και την Έλλη την όμορφη. Στο δημοτικό ασχολούνται με τα παιδικά του Star. Ο δάσκαλος και η δασκάλα σήμερα, αφήνουν συχνά την τάξη – για συνελεύσεις, πορείες, απεργίες. Όλα για... θεσμικά αιτήματα – τα πάντα στην Ελλάδα είναι... θεσμός. Και όταν αποφασίσουν να βγουν από την τάξη μαζί με τα παιδιά, τα πηγαίνουν σε θεατρικές παραστάσεις αμφίβολης ποιότητας και κινηματογραφικές ταινίες που μεταδίδει και η τηλεόραση. Ξανά και ξανά. Σπάνια επιλέγουν τη Θόλο του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, το Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Παιδικό Μουσείο, το Μουσείο Παιδικής Τέχνης, το Μουσείο Αφής, το Μουσείο Συναισθημάτων ή μουσεία εκλεκτά και αξιέπαινα για τον πλούτο και την ποιότητα των εκθεμάτων και των δραστηριοτήτων τους. Έτσι, οι γονείς αναλαμβάνουν και το ρόλο των εκπαιδευτικών – όσοι από αυτούς, βέβαια, είναι συνειδητοποιημένοι γονείς και όχι απλά δύο ενήλικες που έτυχε να τεκνοποιήσουν. Κι όταν διοργανώνουν επισκέψεις όπως αυτές της ιστορίας μας, συχνά εντυπωσιάζονται από την απλότητα, την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό των μικρών. Αλλά και το συμβολισμό των πράξεων και των δηλώσεών τους. Γιατί ο Ορέστης είναι Αθηναίος, ενώ η Μαρία, αν και γεννημένη κι αυτή στην Αθήνα, κατάγεται από το Μπουρούντι. Και το χρώμα του δέματός της είναι μαύρο, ενώ του Ορέστη άσπρο.
Απλοϊκό ακούγεται, αλλά μήπως κάποτε -επιτέλους- να ακούγαμε την ψυχή των παιδιών;
|
|
|